تبلیغات 
...
کسانی که آوازی خواندند
از فراسوی دیوارهای تا خرخره پر از حقیقت زندگانی.
کسانی که هر سرودشان نمکی بود
بر زخم گلویی که فریاد کردن، نه نیاز
که خاطره ی دوردستی بود از آزادی.
کسانی که می ترسیدند که نمیرند
وخاک نشوند پای این باروهای بلند تسخیر ناپذیر
- که معمارش را لای جرزهای خو د
به اسارت
کشته بود -
کسانی که آوازشان هارمونی نا هماهنک نت های صداهای نخراشیده شان بود
در سمفونی طوفان هایی که هرگز نیامدند.
کسانی که در قبرهای خویش نشستند ساکت
و به یاد آوردند
آوای دوستان دیروز
و سوگواران امروز را.
کسانی که بودند.
وبودنشان نه نیاز به دلیل داشت
و نه در گرو برهان چشمهای دیگران
درگیر.
آری.
کسانی که بودند
دیگر هرگز نخواهند بود.
...
ما رفتیم
ما هر شب از زندگی بیرون رفتیم و هر روز صبح
-ساعت هفت-
سر کار
از روز به شب رفتیم و از شب ها
به دیروز
ما رفتیم
از دیروز به دیرین سالروز تولدهای فردا
-به فرداهای هر روز
شب یا روز؟ هرروز
-نمدانم. به هرصورت
ما
رفتیم...
